|
12:41
Den Haag | Dhoehr
gebedstijdMiddel 13gebedstijd
Middel 7
06:24
Middel 6
08:27
Middel 5
12:41
Middel 2
14:20
Middel 4
16:39
Middel 3
18:35
Alle gebedstijden
Achtenswaardig was zij!
 

Onderweg naar mijn werk zag ik een auto-ongeluk,
waarschijnlijk
een auto die van de weg
was geraakt. Ik was er als eerste bij. Ik stopte mijn auto, snelde
richting de verongelukte
wagen en bekeek deze van alle kanten. Ik keek naar binnen. Ik keek
goed. Mijn hart ging
tekeer, mijn handen trilden en mijn voeten waren aan de grond genageld.
Ik had geen
greep meer op mezelf.Mijn ogen schoten eerst vol, daarna brak ik in
huilen uit. Een vreemd gezicht…de bestuurder van de auto lag dood bovenop het stuur.
Zijn wijsvingerwas opgeheven, zijn ogen waren wijd open en naar de hemel gericht
en de mooie glimlach
op zijn door een vol baard omringd gezicht deed hem op de zon lijken…
Nog vreemder was
de kleine dochter die het leven al reeds achter zich had gelaten en die
boven de rug van haar
vader lag, met haar 
handen rondom zijn nek!

O! God, Allermachtige!
Laa ilaaha illallah! Ik heb nog nooit een dode
gezien die al die reinheid,
rust en eerbied uitstraalde… een gezicht die van rechtschapenheid
getuigt en een wijsvinger die
de eenheid van Allah erkent alvorens het verlaten van het leven. Ik
dwaalde steeds verder af
met mijn gedachten. Ik dacht aan dit goede eind. Het werd steeds drukker
in mijn hoofd. De volgende vraag hield me bezig: hoe zullen mijn laatste momenten
zijn…? Hoe zal ik de dood vinden?

Deze vraag hield mij alsmaar bezig en schudde mij
van mijn achteloosheid wakker. Tranen van
angst begonnen over mijn wangen te lopen. Het gejank werd steeds luider
en luider. Je zou
denken dat ik hem kende of dat ik misschien een verwante van hem ben. Ik
leek wel een vrouw
die haar man had verloren. Ik was niet meer bewust van wat om me heen
gebeurde. Mijn
verbazing werd groter toen een overtuigende stem weerklonk en mij terug
bij zinnen bracht:
“Broeder! Huil niet om hem, hij is een goede 
man. Kom op! Help ons hier uit, moge Allah jou
belonen”. Ik keek om en zag een vrouw zitten op de achterbank. Zij
drukte twee kleine kinderen,
die niets mankeerden, tegen haar borst.

Achtenswaardig was zij in haar hijaab…
Ze bleef al die tijd rustig! Geen gehuil, geen geschreeuw!
Wij hielpen haar en de kinderen uit de auto. Als je mij en haar zag, dan
zou je denken dat ik
het slachtoffer was en niet zij. Zij zei, terwijl zij haar hijaab
in orde maakte, op een wijze die
duidt op het feit dat zij de voorbeschikking van Allah volledig had
geaccepteerd: “Zouden
jullie mijn man en mijn dochter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis
willen brengen, hen zo
snel mogelijk laten wassen en begraven en mij en de kinderen naar huis
brengen, moge
Allah jullie daarvoor belonen”. Een aantal mensen zorgden ervoor dat
de man en zijn dochter
naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis werden gebracht en daarna
naar de dichtstbijzijnde
begraafplaats. En toen wij haar een lift naar huis wilden geven,
antwoordde zij verlegen, maar vastberaden: “Nee, ik zweer bij Allah, ik zal alleen in een auto
stappen, waar ook andere vrouwen in zitten”, waarna zij op een afstand van ons ging staan
en haar beide kinderen vasthield, in afwachting van wat wij zouden doen. Er restte ons niets
anders dan haar verzoek in te willigen, haar standpunt bewonderend.

Wij moesten op dit verlaten stuk land, in een
ondraaglijke toestand, wachten op een auto waar ook vrouwen in zitten. We moesten erg lang wachten, terwijl zij
standvastig volhieldaan haar Islamitische principes. Er waren twee uur verstreken, toen
eindelijk een automobilist
met zijn echtgenote en kinderen ons naderde. Wij lieten hem
stoppen, vertelden hem over
de vrouw in kwestie en vroegen hem of hij de vrouw naar huis wilde
brengen. Hij had er geen
bezwaar tegen. Ik keerde terug naar mijn auto, verwonderd door
deze overweldigende
standvastigheid. Een man die tijdens zijn laatste ademsnik nog weet vast
te houden aan zijn
geloof en een vrouw die de klap van haar leven te verwerken krijgt en
toch standvastig blijft
in het omgaan met haar hijaab
en haar zedelijkheid. En om maar niet te vergeten, het geduld
dat zij kon opbrengen in een nare situatie zoals deze. Het is de imaan
(geloof),  het is de ware imaan, die haar zo standvastig maakte.

Allah zegt
wat als volgt vertaald kan worden:

“Allah maakt degenen die geloven standvastig met
de vaste uitspraak in het wereldse leven
en het hiernamaals, en Allah doet de onrechtplegers afdwalen en Allah
doet wat Hij wil.”
                                                                                                                         
(Soerat
Ibrahim: 27)

Allaho Akbar, dit is een vrouw met de grootse
eigenschappen, een vrouw met standvastigheid, geduld, schaamte en zedelijkheid. Deze vrouw heeft al deze
eigenschappen verzameld in haar karakter. Een vrouw die zelfs de sterkste mannen versteld doet staan.
Dit is het licht van het geloof (imaan) en de zekerheid (yaqeen) die zij bezit. Wat een
wilskracht! Wat een geduld!
Is er een sterkere overtuiging dan deze? Ik hoop dat de volgende woorden
van Allah op haar
van toepassing mogen zijn:

“Breng het goede nieuws over aan de geduldigen,
degenen die als een rampspoed hen treft,
zeggen: ,,Voorwaar, wij behoren aan Allah, en voorwaar, wij zullen tot
Hem terugkeren
” Zij zijn degenen aan wie de Salawaat
[1]

van Allah zijn toebedeeld, en
(Zijn) Barmhartigheid,
en zij zijn degenen die geleid zijn.”
                                                              
(Soerat
al-Baqarah: 155 -157)


[1] Salawaat: het noemen van
de dienaren (door Allah) in een
hoogstaand gezelschap (de Engelen).