Het is noodzakelijk dat hoop (op Allah) gepaard gaat met vrees (voor Allah). Als je zou nadenken over de bewijzen, dan zou je merken dat zij je aanmoedigen om dit daadwerkelijk te verwezenlijken. Het is noodzakelijk om deze twee zaken te combineren. Zo zie je bijvoorbeeld, vanuit één invalshoek, dat Allah zegt (interpretatie van de betekenis):
“Die de Meest Barmhartige vreesde in het verborgene.”
(Soerat Qaaf: 33)
Hij zei bijvoorbeeld niet: ‘Degene die de Meest Sterke / de Almachtige / de Onoverwinnelijke vreesde…’ Integendeel. En let op dat het hier om vrees gaat. Hij zei: ‘Degene die vreesde…’. Maar de vrees is verbonden aan wie? ‘Aan de Meest Barmhartige…’”
Zo is het dus een vrees die vermengd is met hoop. Zo wordt de gelovige gevormd: hij vreest met een vrees die gepaard gaat met hoop.
Denk daartegenover na over de uitspraak van Ibrahiem (vrede zij met hem), en over de zekerheid die hij daarbij noemt. Hij zei (interpretatie van de betekenis):
“Hij is het Die mij heeft geschapen en mij leidt. En Hij is het Die mij voedt en mij te drinken geeft. En wanneer ik ziek ben, is Hij het Die mij geneest. En Hij is het Die mij zal doen sterven en mij daarna weer tot leven zal brengen.”
(Soerat ash-Shoeʿaraa: 78-81)
En daarna? Hij zei niet: ‘En Degene Die mij zal vergeven.’” Hij zei (interpretatie van de betekenis):
“En Degene van Wie ik hoop dat Hij mij mijn fouten zal vergeven op de Dag van Vergelding (de Dag der Opstanding).”
(Soerat ash-Shoeʿaraa: 82)
Je merkt dat het een hoop is die vermengd is met vrees. Dus verheven zij Degene op Wie wordt gehoopt, ondanks Zijn strenge vergelding. En verheven is Degene Die wordt gevreesd, ondanks Zijn immense barmhartigheid.
Dit behoort tot het begrip van de dienaren van Allah. Het is iets wat constant in gedachten moet zijn. Voor het grootste deel ontstaan tekortkomingen in je reis naar Allah alleen door een tekort in dit aspect: het daadwerkelijk beleven van vrees en hoop, samen met liefde.
Sheikh Saalih ibn ʿAbd ul-Aziez ibn ʿOethmaan as-Sindie
(uitgetikt audiofragment)
